Beni bu ağaçlar büyülemedi,
Ölülerden beslenen hayaletli ağaçlar...
Bazen öykündüm onlara ama
Şarkılar söyleyince geçti...


Ne zaman boyasam gözlerimi,
Kirpiklerim ıslandı...
Dudaklarımda yeni harita isimleri,
bedenim bölük pörçük oldu....


Düştüğüm zamanlar dizlerim kanadı sadece
ve
sadece sevindiğim zamanlar gözlerim parladı...


Su yosunlarına,
büyük dağlara ,
uçsuz ovalara,
gri sokaklara
ve
avare şehirlere
hayrandım hep ...



Borcumu ödermiyim bilmiyorum
okyanuslara ,
çam ağaçlarına
sırtımı kollayan ağaç kabuklarına
ve pencerelerin ardında mutlu bir kukla yetiştirmeyen anneme...