Geçtiğimiz günlerde kardeşlerim ve bir grup arkadaşı ile toplanıp Darülaceze'ye gittik.Orada geçirdiğimiz bir kaç saat öyle farklıydı ki.Hiç tanımadığınız pamuk teyzeler,sevimli amcalar sizi öyle bir sarıp sarmalıyor ki bu duygunun tarifi imkansız doğrusu...Bol bol fotoğraf çektirdik beraberce boğazımıza düğümlenen cümleleri söyleyemediğimiz için.Ancak şimdi fotoğrafları kontrol ederken en çok bu kare de takılıp kaldığımı farkettim.Pamuk ninenin içimizi delip geçen bakışlarını sanırım uzun zaman unutamayacağım.

Biz hayat gayesine dalıp giden ,ordan oraya koşturan insanlar arada bir durup bakmamız gerekiyor.Sadece durup bakmamız...Belki o zaman ömür dediğimiz şeyin geçiciliğini,ardında koşturduğumuz paranın nesnelliğini,mevki mertebe gibi hayatımızın en önemli noktalarına koyduğumuz şeylerin gerçek yerlerinin orası olmadığını farkedebiliriz.Farketmek neyi değiştirir derseniz bizi derim...Hayatınızı...Hayatlarımızı...Hayatlarını...