Islanmıştı kadın.. Sırılsıklam olmuştu..
Sanki tüm kara bulutlar toplanmış da tek onun üstüne yağıyordu..
Her yağmur damlası vücudunda biraz daha acıya neden oluyordu..
Sadece vücuduyla hissetmiyordu sanki benliğine bir taş gibi vurup geçiyordu..
Oysa hiçbiri umurunda değildi..
Beyni boşalmış gibiydi tek bir kelime vardı uğuldayan kulaklarında
“Bitti”
Neden nasıl ?
Bu kadar mı kolaydı bu kadar mı basitti..
Her şey iki dudağın arasındamıydı.. ?
Bumuydu o kadar emeğin sonu..
Hayır,değildi.. Olmamalıydı ..
“Bitti”den daha fazlasını hak ediyordu..
Ya da etmeliydi..
Kalmıştı bir başına kadın..
Gecenin karanlığı,yağan yağmur yetmiyormuş gibi..
Kalakalmıştı..

Her zaman aynı şeyi yapıyordu..
Ne zaman artık üzülmeyeceğim dese..
Başladığı noktaya geri geldiğini görmek
Canını acıtıyordu..Acıyordu içinde bir yerler elinde olmadan..
Bu sefer inanmak istiyordu kendisine..
“Aynı hataları tekrar yapmayacağım”
Sözünü bir kere daha zikretmek istemiyordu..
Kararlıydı..Yaşamıyacaktı …


Kimbilir belkide gerçekten yaşamıyacak bir daha aynı şeyleri ..Yada yaşayacak ve her defasında aynı yerde bulacak kendini bazen yağmurlu bir sonbaharda bazen serin bir yaz gecesinde ..Düşlediğim ve yazmak istediğim daha farklıydı ama bunlar döküldü klavyeden..